Home

Inter-State Dispute Settlements

Grote ondernemingen kunnen maar moeilijk zonder toezicht bij bescherming van het milieu
Tegenwoordig zijn het foute multinationals die het spelletje op level 2.0 spelen, maar het doel is nog steeds hetzelfde: 's werelds hulpbronnen exploiteren om langs die weg een batig saldo te creëren voor de eigenaar(s). Op zich is rentabiliteit nastreven geen verkeerd principe, zolang dit niet ontaardt in een uitgewoonde bodem en woekerwinsten voor de exploitant, terwijl de achterblijvers de schillen en de dozen in het landschap mogen opruimen.

Zonder effectief overheidstoezicht zijn grootschalige industriële activiteiten vrijwel per definitie een gevaar voor de milieukwaliteit. Denk hier aan industrieën als Tata Steel of Chemours, een naam waarachter bedrijven als Dow en Dupont zich verschuilen om maar van die vermaledijde PFAS-reputatieschade af te komen. En zulke bedrijven zouden dan ook nog miljardensubsidies moeten gaan ontvangen te algemenen laste, om overgehaald te worden tot het stoppen van hun milieubelastende activiteiten? Dat komt gewoon neer op chantage en is juridisch niet houdbaar. Het gevaar voor milieuschade dreigt overigens ook op uitgestrekte landbouwbedrijven, als zij hun gronden uitwonen door het bodemleven niet te onderhouden met passende maatregelen. Het verlies aan humus dat door ploegen en spuiten wordt veroorzaakt heeft, naast directe effecten op de voedzaamheid van gewassen en de volksgezondheid, ook zo zijn gevolgen voor het klimaat. Dit komt doordat de bodem zonder humus zijn sponswerking verliest en hele andere warmte- en reflectie-eigenschappen krijgt, die weer de oorzaak vormen van een onrustige atmosfeer en grillige, soms zeer extreme neerslagen.

Overheden spelen een bedenkelijke rol, wanneer zij bij de handhaving van milieuvergunningen een lakse houding aannemen tegenover industrieën die het niet zo nauw nemen met hun mlieuverantwoordelijkheid. Daardoor worden de omwonenden van milieuvervuilende activiteiten vaak in het defensief gedrongen, en moeten zij zichzelf noodgedwongen gaan organiseren om dan zelf maar te trachten de schade die hen persoonlijk treft alsnog terug te draaien (in het beste geval). Bij dit alles wordt de kloof tussen arm en rijk steeds breder en dieper.

ISDS: Investor-State Dispute Settlement
Het is nu zover gekomen dat multinationals met diepe zakken onafhankelijke staten voor de rechter kunnen slepen voor een te verwachten winstderving, middels ISDS =Investor-State Dispute Settlement. Maar wat multinationals zelf graag betitelen als het terughalen van misgelopen winsten, komt gewoon neer op het uitbuiten van de planeet Aarde. Het is de industriële manier om te zeggen dat ze niet in de wielen gereden willen worden bij het verzieken van het milieu tijdens hun bedrijvigheid, ten koste van de kwaliteit van leven van de individuele wereldbewoner die met de brokken blijft zitten.
Een multinational als SHELL, die zich publiekelijk graag voordoet als 'groen', heeft in december 2025 na vertrek uit Nederland de Nederlandse staat in het geheim aangeklaagd, omdat het bedrijf ook het laatste miljardje of twee aan fossiele brandstoffen uit het Groninger gasveld wil lospeuteren.
Tegen een land als Colombia lopen ondertussen al 23 ISDS-zaken, met 280 zaken in het verschiet als Colombia doorgaat met het beleid dat is ingezet tegen de destructie van cruciale ecosystemen t.b.v. de winning van fossiele brandstoffen. Dat autonome naties het commerciële bedrijven naar de zin moeten gaan maken bij het uitleven van hun milieudestructieve bedoelingen, is vanuit het volkenrecht bekeken natuurlijk pure waanzin en ronduit misdadig. ISDS staat gelijk met het institutionaliseren van witte boordencriminaliteit en het krombuigen wat recht is.